Kaleidoscope of memories.

Natknęłam się przypadkiem na wywiad z Taylor Swift, zauważyłam pewne podobieństwo, myślę, że być może dlatego każda jej piosenka potrafi wpasować się w moje życie, bo ona myśli tak samo. Oto fragment:

"Nie ma głośniejszego dźwięku niż ten, jaki wydaje niedzwoniący telefon. Nie mam czasu na mężczyzn z alergią na zaangażowanie. Trudno mi to wszystko zrozumieć, bo ja albo chcę z kimś być, albo nie chcę… Nie chcę podążać za czymś, co koniec końców okaże się złudzeniem, dlatego jeżeli jesteś niechętny stałym związkom, proszę bardzo, poszukaj sobie innej. Wcale nie chcę cię wystraszyć, nie będę wymachiwać w twoim kierunku pistoletem, wystarczy mi to, że odtąd będziesz ze mną."

 Najbardziej trafną piosenką na obecny czas jest: I knew you were trouble.

I think, I think when it's all over,
It just comes back in flashes, you know?
It's like a kaleidoscope of memories.
It just all comes back. But he never does.
I think part of me knew the second I saw him that this would happen.
It's not really anything he said or anything he did,
It was the feeling that came along with it.
And the crazy thing is I don't know if I'm ever gonna feel that way again.
But I don't know if I should.
I knew his world moved too fast and burned too bright.
But I just thought, how can the devil be pulling you toward someone who looks so much like an angel when he smiles at you?
Maybe he knew that when he saw me.
I guess I just lost my balance.
I think that the worst part of it all wasn't losing him.
It was losing me.

 ...

And when I fell hard
You took a step back

...

And the sadest fear comes creeping in
That you never loved me or her or anyone or anything.